Non disimules que agora –antes sospeitábalo, pero agora
tes a certeza–

agora es selva.

O teu interior atravésao unha corrente turbia.
Deitas unha sombra enmarañada, enferma.
Longas raíces de orquídeas nacen das túas mans e invaden,
con resolto descaro, o espazo público.

Cómete a maleza.

Ata as bestas máis feras se moven timidamente para non atraer a túa mirada

Mentres, ti esfórzaste por presentarte exuberante e a túa beleza
admírase por sinxela
e por salvaxe.
Es fotoxénica,
favoréceche o regalo da luz.

Pero digamos que as túas pernas son xigantes fieitas e baixo delas amoréanse corpos
en descomposición.
Discretos crimes que pasan desapercibidos, pero aí están,
coa súa masa e atracción licuándose na túa conciencia.

O máis lixeiro por veces é o que máis pesa.

O aire, por poñer un acaso.
Acabas por convertelo nun elemento case táctil que impide
o voo dos insectos máis liviáns.

Estorba incluso á túa respiración e claro que o percibes.
Tamén a ti che arrepía.

Gustaríache entón que isto rematase coa aparición das abellas laboriosas
e o milagre daquel aventureiro bicado polo sol.
Que viñesen as abellas facer o mel,
facer o mel no corazón desta nosa morte.

Sería un sorprendente éxito da poesía que nos rescatasen elas,
que nos convertesen en olas douradas das que flúe,
calmo, o perdón.