A incomunicación
ten un limiar de sorrisos de la, onde tecer calcetins
e ler palabras e acenos.

As engurras do seu rostro fixéronse coa febra do tempo, remendando os anos.
mentres a borralla do frío
tecía na sua cabeza un pano de néboa.

As miradas non entenden de idiomas, as palabras son só puntos de labor.

Coa artrite dos nosos dedos
imos falar todasas linguas de Babel.

Foto: Anciá de Maramures